مسعود بهنود، روزنامهنگار باسابقه و مشهور ایران امروز در تلویزیون فارسی بی بی سی و خطاب به عنایت فانی در برنامه نگاه 2، جملهای را بر زبان آورد که کمتر میشود از بهنود شنید یا خواند! او که در معدود دفعاتی بود که میشد آشکارا موجی از غم و عصبانیت را در چهره و صدایش دید، از کنارهگیری سید محمد خاتمی به عنوان یکی از وقایع تراژیک تاریخ معاصر ایران نام برد و اعلام کرد که از شنیدن این خبر بسیار ناراحت شده است. او فاش کرد که در دومین دورهای که خاتمی در تردید ماندن یا نماندن در کرسی ریاست جمهوری بود، برایش از زندان اوین یک نامه نوشت و از او خواست که همچنان بماند و پایش را لب در گذاشته و نگذارد تا در به تمامی بسته شود! دری که به اعتقاد بهنود میتوانست تنها معبر عبور نسیم آزادی به درون حاکمیت تمامیت خواه درون ایران باشد.
با این وجود، بهنود این را هم اضافه کرد که به گمان او، انصراف خاتمی از کاندیداتوری ریاست جمهوری و سپردن ادامه راه به میرحسین موسوی یک گام به جلو در جامعه مدنی ایران به شمار میرود و ابراز امیدواری کرد که میرحسین هم تحت تأثیر این لطف دوم خردادی! گرایشات آشکارتری به سمت اصلاحطلبی از خود بروز دهد.
یک نکته جالب دیگر از سخنان بهنود آن بود که وی به نوعی انصراف خاتمی را نوعی قهر سیاسی هم به شمار آورد؛ آن هم قهر از حامیان و طرفداران جبههی اصلاحات که در این مدت نشان دادند برای علایق فردیشان بیشتر اهمیت قایل هستند تا رسیدن به نامزد واحد.
بهنود را دوست دارم. به نظرم یکی از دوستداشتنیترین و حرفهای ترین روزنامهنگارانی است که ایران تا به حال به خود دیده است. بسیاری از روزنامهنگاران امروز ایران، در حقیقت از شاگردان مسعود بهنود به شمار میروند. برایش آرزوی موفقیت بیشتر دارم و امیدوارم روزی را بتوانم شاهد باشم که بهنود خود بتواند روزنامه شخصیاش را در تهران منتشر کند. بی شک تیراژ آن روزنامه رکورد شکن خواهد شد.
آیا حرف بیشتری مانده تا بزنم؟!
